Vrijheid,
kunnen gaan en staan waar je wilt,
jezelf kunnen zijn,
je veilig voelen...
hoe gewoon is dat nog?
Mijn beide ouders groeiden op in de Tweede Wereldoorlog. In 1940 waren ze 16 jaar... Mijn vader verstopte zich, zodat hij niet te werk zou worden gesteld in Duitsland. Jaren op de zolder van zijn ouderlijk huis, soms verborgen op een piepklein plekje achter een schot.
Mijn moeder werd geboren in Nederlands-Indië. Haar beide ouders kwamen terecht in een Jappenkamp en overleefden de oorlog. Haar eigen oorlogsverhaal heeft ze naar ik vermoed nooit echt verteld.
Zo op het oog eindigde de oorlog in 1945. Pas later begreep ik dat ze hun eigen gevoelens van angst, boosheid, schaamte en schuld nog met zich meedroegen. Onbewust. Sterker nog, ze waren overgedragen en zaten ook onder mijn huid.
Door een burn-out leerde ik de onverwerkte gevoelens van mijn ouders in mijzelf kennen. Met hulp liet ik ze één voor één toe. Langzamerhand raakte ik vrij van overgeleverde trauma's en overlevingspatronen. Ik vond liefde en compassie voor mezelf en anderen. Deze innerlijke reis, die voor iedereen weer anders zal zijn, is naar mijn idee de weg naar vrijheid en vrede.
Angèle Frankena