2000: 55 jaar vrijheid

bijdragen van dorpsgenoten

In 2000 verscheen het boek

Nooit voltooid verleden tijd

In het boekje staan verhalen en tekeningen

over Vrijheid en Vrede.

1

Voorwoord

Schalkwijk is een klein dorp in de buurt van Utrecht. De koeien en boerderijen spiegelen zich in het water van de Wetering en op het eerste gezicht lijkt het alsof de tijd hier heeft stilgestaan. Maar wie goed kijkt, ziet de bruine kastjes tegen de toren van de statige Michaelkerk en weet dat het mobiele telefoonverkeer ook hier is doorgedrongen. Wie goed kijkt, ziet de chip die de koeien om hun nek dragen en wie goed kijkt, ziet jeugd met gameboys en skeelers spelen. Er is veel veranderd, maar wie nog veel beter kijkt, ziet dat de mensen in dit dorp, eigenlijk niet veranderd zijn. Ze hebben weliswaar hun computer, magnetron en de Cd-speler, maar hun rijkste bezit is nog steeds hun saamhorigheidsgevoel. Mensen uit Schalkwijk en het nabijgelegen Tull en het 't Waal kennen elkaar goed en willen bij elkaar horen. Het woord SAMEN wordt er nog met vijf hoofdletters geschreven. Oud groet jong, jong luistert naar oud. In het boek dat voor u ligt, kunt u deze sfeer nog proeven. Vijfennegentig dorpsbewoners hebben er aan meegewerkt. Nu de jongste is vijf jaar, de oudste is tweeënnegentig jaar. De ouderen die de tweede wereldoorlog hebben meegemaakt, schrijven hun persoonlijke herinneringen aan deze tijd. Ze vertellen van de schaarste, de angst en het geweld. Maar in hun verhalen klinkt een belangrijke boodschap door: in een dorp help je elkaar in moeilijke tijden. Ook al heb je het zelf niet breed, een boterham en een slaapplaats voor een evacué kunnen er altijd wel van af. De jongeren schrijven over vrede en vrijheid. Zij hebben de oorlog niet meegemaakt, maar kennen wel de verhalen die in hun dorp verteld worden. Ze kennen ook de televisiebeelden van geweld, dichtbij en veraf, die dagelijks hun huiskamer binnendringen. Het heeft hen aan het denken gezet. Wie alleen is, kan niets beginnen tegen de dreiging van geweld, maar wie mag wonen in een dorp waar oude en jonge mensen nog luisteren naar elkaars verhalen, die ervaart dat vrede geen onbereikbare droom hoeft te zijn.

Marjolein Kool, 28-02-1958