In 2000 verscheen het boek
Nooit voltooid verleden tijd
In het boekje staan verhalen en tekeningen
over Vrijheid en Vrede.
Aanvankelijk woonde ik in Schalkwijk op de boerderij van Hannes van Rooijen. We hadden zes evacués: opa en oma, zoon Giel met zijn vrouw en twee kinderen. Hun derde kind is bij ons geboren. Giel was ontzettend bang dat hij door de Duitsers zou worden opgepakt en te werk zou worden gesteld. Als er Duitsers aan de deur kwamen, moest zijn vrouw, die in het geheel niet bang was, hen te woord staan en ondertussen vluchtte Giel naar de hooizolder waar hij zich in zijn hol verstopte tot het licht weer op groen stond.
Nou lag die hooizolder een meter hoger dan de naastgelegen zolder. Onder die naastgelegen zolder was de slaapkamer van mevrouw van Rooijen, die daar sliep met een zus uit Duitsland, die een paar weken over was. Toen Giel op een avond uit zijn hol kroop en in het pikdonker van zijn hooizolder op de krakkemikkige lagere zolder sprong, vloog hij er tot zijn schrik dwars doorheen. Met een beschadigd gelaat en een paar ogen als van opgejaagd wild kwam hij tussen de twee vrouwen op bed terecht. Ik wist wel dat vrouwen geweldig kunnen gillen, maar bij het geluid dat die deze twee wisten te produceren viel het alarm van de Duitse weermacht totaal in het niet.
Toon van der Gun, 22 juli 1919
