bijdragen van dorpsgenoten

Nooit meer oorlog...

Bij mijn opa in de gang hing aan de muur een houten plakkaat, met daarop in het koper de sculptuur van een vastberaden soldaat.

In zijn handen hield hij een doormidden geknakt geweer, daaronder stond de tekst: 'Nooit meer oorlog... nooit meer!''

Het was in de jaren zestig. De oorlog was allang voorbij.

Toch kon je elke avond beelden zien van strijd in een Vietnamese vallei.

In eerste instantie alleen in zwart-wit, daarna op de buis in kleur en die beelden op de beeldbuis gebeurden toch niet voor je eigen deur.

Anders was dat bij de zesdaagse oorlog, ik voel nu nog de angst in mijn hoofd.

Israël is zo dichtbij en de soldaat op dat plakkaat had nooit meer oorlog beloofd.

Het ging verder met de provo's, de mariniers en het Maagdenhuis, gevechten in de hoofdstad van Nederland, nu echt vlak bij je eigen huis.

De jaren verstrijken, we zien om ons heen steeds meer gebeuren.

Hoeveel mensen zijn door zinloos geweld in de afgelopen tijd te betreuren?

Leeuwarden, Tilburg, Gorinchem, Vlaardingen, zijn allemaal plaatsen echt dichtbij.

Nooit meer oorlog? Nee, het is nog lang niet voorbij!

Vrijheid vraagt waakzaamheid, waakzaamheid voor intolerabel gedrag.

Het vraagt ons aller aandacht, ieder uur van elke dag.

2000 jaar Christendom mag niet voor niets zijn geweest.

Nooit meer oorlog moet voortbestaan in ieders geest!

Johan van der Zwaag, 3 april 1955